چه کاری با دلم کردی که از دنیا و زندگیم سیرم که دائم یه بغض تو سینمه دارم تو عزلتم میمیرم ...

چقدر به خودم بگم این روزها هم میگذره ؟ کی  تموم میشه ؟ نمی دونم ؟

شیراز بودم این بار شیراز برام رنگ آرامش و تنهایی همیگشو نداشت این سرمای شیرازو دوست داشتم اون خاطرات دشت ارژن را دوست داشتم  اون اسپرسوی تلخ اون کافه را دوست داشتم اون فضای پر قاب عکس قدیمی برام خاطره شد . این بار دادگاه و راه پله هاش دوباره بوی نفرت تنهاییو میداد . اما میگذره .....

یه دوست خوب منو یاد 25 مهر ماه سال پیش انداخت ، خدیا دلم گرفته ، خدایا هی تند تند حالم بد میشه ، خدایا چه کردم به درگاهت من خطا کارو ببخش و راحتم کن .

پ ن : وقتی راننده تاکسی بهت میکه شما تنهایی ؟ یا دو نفرید ؟  من باشم میگم سال هاست تنهام ...

زندگی مسخرس ، یاد جمله تنهایی دکتر شریعتی میوفتم ، یه چیزی تو گوشم زمزمه میکنه اما دلم یه چیز دیگه میگه ، تو اتاق عزلت خودم با خودم و خودم گریه میکنم ،  کاش بچه می موندم بچه ای که نفهم بود و از دنیای آدم بزرگ ها چیزی نمی فهمید ، صدای خش خش پاییز تو گوشمه صدای بارون تنهایی ، صدای یه چیزی اذیتم میکنه ، دلم گرفته ، دل خوشی ندارم ، بغض دارم و اشک ، مثل چند سال پیشم دارم میشم ، مثل روزی تنها ، افسوس که افسوس ..... ،دیشب روق های تنهاییمو وردق زدم که شاید توش یه جای خای پیدا کنم ، دیدم همش خالیه ؟ دلم بارون می خواهد که زیرش گریه کنم ، دلم تو را مبخواهد که رفتی و نیستی ؟ 

کدوم روز ؟ روز گذشته یا گذشته روز ؟ همش گذشته ولی هیچدوم نمیگذره . یکی میگفت اخره هفته میریم گفتم چه یه هفته چه ده هفته کسی که دلخوشی نداره  چه هفته دیگه چه جمعه ..... چه دیر تر چه زود تر ....

یاد اون روزی که 21 فروردین بود بارون میومد من و تو تو خرمشهر قدم زدیم ......

یادش بخیر تو اون کافه تو شیراز  ما به این امید زنده ایم این روز ها هم میکذره ........

یادش بخیر ریست میشدیم ....

یادش بخیر دشت ارژن .....

یادش بخیر شمال تو جنگل های جواهر ده .....

یادش بخیر .....